Strona wykorzystuje COOKIES w celach statystycznych, bezpieczeństwa oraz prawidłowego działania serwisu.
Jeśli nie wyrażasz na to zgody, wyłącz obsługę cookies w ustawieniach Twojej przeglądarki.

Zgadzam się Więcej informacji

TANIEC W FIGURAMI

Spektakl zrealizowany przez tancerzy z zespołu CRACOVIA DANZA. Premiera miała miejsce podczas inauguracji XI Festiwalu Tańców Dworskich w Willi Decjusza w Krakowie w 2010 r. Miałam przyjemność i zaszczyt w pięknym stroju wystąpić w swojej roli, czyli jako AUTOR.
Spektakl w nieco zmienionej formie został przedstawiony w 11.06.2016r. W Filharmonii Krakowskiej w ramach Krakowskiej Nocy Poezji. Tym razem oglądałam przedstawienie z widowni, a w rolę AUTORA, którą na potrzebę chwili przemianowano na PANIĄ NOC wcieliła się krakowska autorka Anna Sokołowska.

fragment

Scena 3

Tancerze zatrzymują się na scenie. Autor w czasie recytacji podaje im maski lub nakrycia głowy (krowa, pchła, żuraw)

autor
Dawno temu, gdzieś we Francji
Krowa, znana z elegancji,
zamiast paść się zieleniną,
chciała zostać baleriną.
Czuła, że jak nikt potrafi
zabłysnąć w choreografii,
tworząc odkrywczy i nowy,
własny krok baletowy.

Gaillarde
Tancerka z maską krowy wykonuje kilka kroków 

autor
Do spółki z pchłą i żurawiem
ćwiczyła różne pas na trawie
i tak długo się trudzili,
aż gajardę wymyślili. 
Taniec, w którym się pojawia
specyficzny „krok żurawia”

gaillarde
Tancerz z maską żurawia prezentuje krok

autor
„wyskok pchły” widowiskowy 

gaillarde
Tancerka z maską pchły prezentuje krok

autor
wreszcie „cios kopytem” krowy.

Gaillarde
Tancerka z maską krowy obrażona oddaje Autorowi maskę i wykonuje w jego kierunku krok. 

Scena 4
tancerze wykonują gaillarda. Na scenie pozostaje tancerz z maską żurawia.

Scena 5

autor
Żuraw, patrząc w wody lustro,
zachwycony swym odbiciem
stwierdził:

Żuraw
Żyjąc na tym bagnie,
zwyczajnie marnuję życie.

autor
Ma urodę oraz talent.
Nogi najlepsze w powiecie!

Żuraw
z dumą prezentuje nogi 
Powinienem się stąd wyrwać
i zostać gwiazdą w balecie.

Autor
Jak pomyślał, tak też zrobił,
każdy na to dowód znajdzie,
gdy napotka krok żurawia 
w barokowej alemandzie.

Scena 6
Na scenę wbiegają pozostali tancerze i razem tańczą allemande.

Scena 7
W czasie wiersza na scenie pojawiają się kolejni tancerze. Jedni witają się ze sobą serdecznie, inni wykonują ukłony. Na koniec zapraszają do swojego grona autora. 

Autor
Branle jest tańcem wyjątkowym,
wszystkim daje równe prawa
i traktuje jednakowo,
póki wspólna trwa zabawa.
Każdego do kręgu prosi
i rękę podaje szczerze:
tu możesz zatańczyć z praczką 
albo z maltańskim rycerzem.
Jego spontaniczna radość
jest ogromna, czyli taka, 
która rozweseli nawet
największego ponuraka.

Scena 8
Tancerze wykonują branla.
/.../